Kary AML w liczbach: analiza 196 decyzji z rejestru Ministerstwa Finansów

Ile naprawdę wynoszą kary za naruszenie ustawy AML i za co są nakładane? Przeanalizowaliśmy wszystkie 196 decyzji opublikowanych w rejestrze „Sankcje administracyjne” Ministerstwa Finansów według stanu na 9 października 2026 r. Pokazujemy rozkład kwot, organy, najczęściej naruszane przepisy, skargi do sądów i branże – wraz z ograniczeniami tych danych.

Rejestr prowadzony na podstawie art. 152 ustawy AML to publiczne zestawienie informacji o ostatecznych decyzjach o karach administracyjnych. Pozwala sprawdzić, jakie uchybienia organy stwierdzają w praktyce i jakie kwoty z tego wynikają. Ma jednak swoje granice: nie obejmuje wszystkich kontroli, a część wpisów jest z niego z czasem usuwana. Piszemy o tym w sekcji o metodologii.

Podstawa prawna: ustawa z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 644. Stan prawny zweryfikowany na dzień: 10 października 2026 r. Źródło danych: rejestr „Sankcje administracyjne”, stan na 9 października 2026 r.

Ważne zastrzeżenie: kwota kary w rejestrze dotyczy całej decyzji, a nie pojedynczego naruszenia. Większość decyzji obejmuje kilka uchybień naraz, więc mediana „dla art. 52” czy „dla oceny ryzyka” to mediana kar w decyzjach, w których ten przepis się pojawia – nie cena jednego naruszenia.

Najważniejsze liczby

Średnia jest ponad 57 razy wyższa od mediany, bo kilka bardzo wysokich kar podnosi ją dla całego zbioru. Sama decyzja wobec ING Bank Śląski to 33,2% łącznej kwoty wszystkich kar w rejestrze. Dlatego do opisu „typowej” kary lepiej nadaje się mediana: połowa kar pieniężnych nie przekroczyła 6 000 zł.

Rozkład wysokości kar

• do 1 000 zł 10 (5,3%)
• 1 001–5 000 zł 71 (37,4%)
• 5 001–10 000 zł 52 (27,4%)
• 10 001–50 000 zł 26 (13,7%)
• 50 001–100 000 zł 5 (2,6%)
• 100 001 zł – 1 mln zł 16 (8,4%)
• powyżej 1 mln zł 10 (5,3%)

133 kary (70%) nie przekroczyły 10 000 zł, mediana: 6 000 zł

Źródło: rejestr „Sankcje administracyjne” Ministerstwa Finansów, opracowanie SystemAML.pl

Wnioski z wykresu:

• 133 kary (70,0%) nie przekroczyły 10 000 zł. 104 z nich wydał Prezes NBP wobec kantorów.
• 10 kar powyżej 1 mln zł to 88,5% łącznej kwoty. 9 z tych 10 decyzji dotyczy banków.
• Między skrajnościami jest wyraźna luka: tylko 5 decyzji mieści się w przedziale 50 001–100 000 zł.

Kto nakłada kary AML

udział w liczbie decyzji udział w sumie kar

• Prezes NBP udział w liczbie decyzji: 63,3% udział w sumie kar: 2,3%
• Minister Finansów udział w liczbie decyzji: 14,8% udział w sumie kar: 30,6%
• GIIF udział w liczbie decyzji: 11,7% udział w sumie kar: 48,6%
• KNF udział w liczbie decyzji: 10,2% udział w sumie kar: 18,4%

Prezes NBP wydał prawie dwie trzecie decyzji, ale jego kary to 2,3% łącznej kwoty

Źródło: rejestr „Sankcje administracyjne” Ministerstwa Finansów, opracowanie SystemAML.pl

Kwoty dotyczą całych decyzji. Jak czytać tę tabelę:

• Prezes NBP kontroluje podmioty prowadzące działalność kantorową (art. 130 ust. 2 pkt 1 lit. a) i nakłada kary za naruszenia stwierdzone w tych kontrolach (art. 151 ust. 1 pkt 2). Wydał najwięcej decyzji, ale jego kary to niewielka część łącznej kwoty.
• KNF kontroluje instytucje przez siebie nadzorowane (art. 130 ust. 2 pkt 1 lit. b). Ma najwyższą medianę – najniższa kara KNF w rejestrze to 25 000 zł.
• GIIF ma niską medianę, ale wydał też decyzję z najwyższą karą w rejestrze. Jego decyzje dotyczą bardzo różnych podmiotów: od fundacji i SKOK-ów po banki.
• Minister Finansów występuje w rejestrze pod 3 nazwami resortu. Ustawa wymienia jako organy nakładające kary GIIF, Prezesa NBP i KNF (art. 151 ust. 1); jeden wpis wprost informuje, że minister utrzymał w mocy decyzję GIIF. Łącznie GIIF i Minister Finansów to 52 decyzje.

Najczęściej naruszane przepisy

Wykres pokazuje, w ilu decyzjach wskazano naruszenie obowiązków z danego obszaru. Jedna decyzja może dotyczyć kilku obszarów, więc wartości się nie sumują.

wszystkie decyzje (udział wśród 196) w tym decyzje Prezesa NBP

• Ocena ryzyka art. 27 wszystkie decyzje (udział wśród 196): 91 (46,4%) w tym decyzje Prezesa NBP: 60
• Procedura wewnętrzna art. 50 wszystkie decyzje (udział wśród 196): 79 (40,3%) w tym decyzje Prezesa NBP: 53
• Środki bezpieczeństwa finansowego art. 33–46 wszystkie decyzje (udział wśród 196): 75 (38,3%) w tym decyzje Prezesa NBP: 29
• Szkolenia art. 52 wszystkie decyzje (udział wśród 196): 73 (37,2%) w tym decyzje Prezesa NBP: 47
• Transakcje ponadprogowe art. 72 wszystkie decyzje (udział wśród 196): 73 (37,2%) w tym decyzje Prezesa NBP: 49
• Osoba odpowiedzialna art. 7 i 8 wszystkie decyzje (udział wśród 196): 36 (18,4%) w tym decyzje Prezesa NBP: 21
• Zgłaszanie naruszeń art. 53 wszystkie decyzje (udział wśród 196): 35 (17,9%) w tym decyzje Prezesa NBP: 26
• Zawiadomienia art. 74 i 86 wszystkie decyzje (udział wśród 196): 9 (4,6%) w tym decyzje Prezesa NBP: 0
• Informacje na żądanie GIIF art. 76 wszystkie decyzje (udział wśród 196): 6 (3,1%) w tym decyzje Prezesa NBP: 0
• Przechowywanie dokumentacji art. 49 wszystkie decyzje (udział wśród 196): 1 (0,5%) w tym decyzje Prezesa NBP: 1

Pięć obszarów pojawia się każdy w ponad jednej trzeciej decyzji

Źródło: rejestr „Sankcje administracyjne” Ministerstwa Finansów, opracowanie SystemAML.pl

Dodatkowo w 3 decyzjach wskazano naruszenie rozporządzenia 2015/847 o informacjach towarzyszących transferom środków pieniężnych (sankcje z art. 148).

Co z tego wynika:

• Pięć obszarów dominuje. Ocena ryzyka, procedura wewnętrzna, środki bezpieczeństwa finansowego, szkolenia i informacje o transakcjach ponadprogowych pojawiają się każdy w ponad jednej trzeciej decyzji.
• Ocena ryzyka jest na pierwszym miejscu. Dotyczy to zarówno jej braku, jak i braku aktualizacji albo nieuwzględnienia czynników ryzyka wymaganych w art. 27.
• Informacje o transakcjach z art. 72 to w dużej mierze problem kantorów – 49 z 73 takich decyzji wydał Prezes NBP. Kantory przekazują GIIF informacje o transakcjach kupna lub sprzedaży wartości dewizowych o równowartości powyżej 15 000 euro (art. 72 ust. 3) w terminie 7 dni od transakcji (art. 72 ust. 5 pkt 4).
• Zawiadomienia (art. 74, 86) i informacje na żądanie GIIF (art. 76) pojawiają się rzadko – w 9 i 6 decyzjach, żadnej Prezesa NBP. Mediana kary w tych decyzjach jest bardzo wysoka (680 000 zł przy zawiadomieniach i 5 745 000 zł przy informacjach na żądanie), bo to małe grupy, w których przeważają decyzje wobec banków. Dla porównania mediana w decyzjach dotyczących oceny ryzyka i procedury wewnętrznej to 6 000 zł, a środków bezpieczeństwa finansowego – 27 500 zł. Nie należy z nich wnioskować o „cenie” jednego naruszenia.

Kary za poszczególne obowiązki przewiduje art. 147 ustawy (m.in. pkt 2 – ocena ryzyka, pkt 4 – środki bezpieczeństwa finansowego, pkt 7 – procedura wewnętrzna, pkt 9 – szkolenia, pkt 12 – informacje z art. 72 i 76, pkt 13 – zawiadomienia z art. 74, 86 ust. 1 i 90 ust. 1).

Jedno naruszenie czy kilka? Decyzje jedno- i wieloobszarowe

Na potrzeby analizy każdą decyzję przypisaliśmy do obszarów obowiązków z wykresu powyżej. Decyzja „jednoobszarowa” dotyczy jednego obszaru, nawet jeśli wskazuje kilka przepisów (np. art. 33, 34 i 37 to jeden obszar – środki bezpieczeństwa finansowego).

• 1 obszar 65 (33,2%)
• 2 obszary 49 (25,0%)
• 3 obszary 39 (19,9%)
• 4 obszary 23 (11,7%)
• 5 obszarów 13 (6,6%)
• 6 obszarów 5 (2,6%)
• 7 obszarów 2 (1,0%)

131 decyzji (66,8%) dotyczy dwóch lub więcej obszarów obowiązków

Źródło: rejestr „Sankcje administracyjne” Ministerstwa Finansów, opracowanie SystemAML.pl

• 65 decyzji dotyczy jednego obszaru, a ich mediana to 4 000 zł.
• 131 decyzji obejmuje dwa lub więcej obszarów, z medianą 8 000 zł.
• W 20 decyzjach obejmujących pięć lub więcej obszarów mediana wynosi 15 000 zł.

Wśród decyzji jednoobszarowych najczęstsze są te dotyczące wyłącznie informacji o transakcjach ponadprogowych (art. 72) – 31, z czego 29 wydał Prezes NBP. Ich kary wynosiły od 1 000 zł do 30 000 zł, z medianą 6 000 zł. Dalej są decyzje dotyczące wyłącznie oceny ryzyka (11), środków bezpieczeństwa finansowego (10), szkoleń (9) i procedury wewnętrznej (4).

Ostrożnie z interpretacją: wyższa mediana w decyzjach wieloobszarowych pokazuje związek liczby naruszeń z kwotą, ale na wysokość kary wpływają też inne kryteria z art. 150 ust. 4 – m.in. waga i czas trwania naruszenia, możliwości finansowe instytucji i wcześniejsze naruszenia. Rejestr nie zawiera kompletnego, jednolitego opisu tych okoliczności – niektóre wpisy podają jedynie okres naruszenia i datę jego usunięcia.

Szkolenia AML (art. 52) w rejestrze

Art. 52 wskazano w 73 decyzjach, w tym 47 wydanych przez Prezesa NBP. Mediana kar w tych decyzjach to 7 000 zł – ale to w większości decyzje obejmujące także inne naruszenia.

Decyzji dotyczących wyłącznie szkoleń jest 9, w tym 8 z karą pieniężną i jedna z samą karą publikacji. Siedem z tych kar wynosiło od 1 500 zł do 6 000 zł (mediana 3 000 zł). Ósma, nałożona przez KNF na zakład ubezpieczeń, wyniosła 300 000 zł – według wpisu WSA oddalił skargę spółki, a wyrok jest nieprawomocny.

Szczegółowo o tym, co organy sprawdzają w zakresie szkoleń, piszemy w artykule Kontrola szkoleń AML: co sprawdzają GIIF, KNF i NBP.

Przykłady decyzji z rejestru

Każdy przykład sprawdziliśmy w treści wpisu. Z wyjątkiem decyzji wobec ING Bank Śląski, opisanej szerzej także w artykule Kary AML 2026, podmioty opisujemy bez nazw.

• Najwyższa kara: 21 659 000 zł (GIIF, publikacja 4.10.2022). Decyzja wobec ING Bank Śląski S.A. obejmuje kilka obowiązków: stosowanie środków bezpieczeństwa finansowego (art. 33 w zw. z art. 34) i wzmożonych środków (art. 43), przekazywanie zawiadomień (art. 74), informacji o transakcjach (art. 72) oraz informacji na żądanie GIIF (art. 76). Według wpisu skargi nie wniesiono.
• Najniższe kary: 500 zł (Prezes NBP). Dwa wpisy o identycznej treści (dane osób fizycznych prowadzących działalność kantorową są zanonimizowane, więc nie wiadomo, czy dotyczą tego samego podmiotu) obejmują wyłącznie brak oceny ryzyka w okresie od 16.05.2023 do 31.07.2023. Według wpisów ocenę ryzyka sporządzono 1 sierpnia 2023 r. – nawet krótka luka skończyła się karą.
• Najwyższa kara Prezesa NBP: 250 000 zł. Dotyczy podmiotu prowadzącego działalność kantorową i obejmuje niezastosowanie środków bezpieczeństwa finansowego przy transakcji okazjonalnej o równowartości 15 000 euro lub większej oraz nieprzekazanie GIIF informacji o transakcjach kupna lub sprzedaży wartości dewizowych powyżej 15 000 euro, także w terminie 7 dni od ich przeprowadzenia.

Kara publikacji zamiast kary pieniężnej

6 decyzji przewiduje wyłącznie publikację informacji o instytucji i zakresie naruszenia w BIP (art. 150 ust. 1 pkt 1): 4 wydał Prezes NBP, a 2 GIIF. Dotyczą one zarówno pojedynczych uchybień (np. wyłącznie szkoleń), jak i kilku obszarów naraz. Ustawa przewiduje też inne kary niepieniężne – nakaz zaprzestania określonych czynności, cofnięcie koncesji lub zezwolenia albo wykreślenie z rejestru działalności regulowanej oraz zakaz pełnienia funkcji kierowniczej do roku (art. 150 ust. 1 pkt 2–4). W żadnym wpisie rejestru nie wskazano jako kary żadnej z nich.

Skargi do sądów administracyjnych

• Skargę odnotowano w 16 ze 196 wpisów (8,2%). Najwięcej dotyczy decyzji Ministra Finansów (11), dalej Prezesa NBP (3) i KNF (2). W żadnym wpisie GIIF nie odnotowano skargi.
• Rozstrzygnięcia: w 9 sprawach wpis informuje o oddaleniu skargi przez WSA, w 2 o uchyleniu decyzji przez WSA, a w 5 nie podaje rozstrzygnięcia (sprawa w toku lub brak informacji). W 5 sprawach wpis wspomina o skardze kasacyjnej do NSA.
• Skargi dotyczą przeważnie wyższych kar. Mediana kar w decyzjach, na które wniesiono skargę, to 180 000 zł – wobec 6 000 zł dla wszystkich kar.

Status skarg opisujemy według treści wpisów na 9 października 2026 r. Wpisy mogą nie uwzględniać najnowszych wyroków.

Decyzje w czasie

Datę pierwszej publikacji ma 158 wpisów. Pozostałe 38 jej nie zawiera – 31 z nich znajduje się na początku listy rejestru, przed wszystkimi wpisami z datą, co wskazuje, że są to głównie wpisy najnowsze.

Z tej tabeli nie należy wyciągać wniosków o trendzie. Informacje usuwa się z BIP po 5 latach od publikacji (art. 152 ust. 5), więc najstarsze lata są z natury niekompletne. Z kolei najnowsze publikacje (z końca 2025 r. i z 2026 r.) są prawdopodobnie ukryte wśród wpisów bez daty, więc liczba za 2025 r. może być zaniżona, a 2026 r. w tabeli w ogóle nie widać.

Branże: kogo dotyczą kary

Branżę przypisaliśmy tylko tam, gdzie wynika z organu (Prezes NBP – działalność kantorowa) albo z danych identyfikacyjnych we wpisie (np. „Bank Spółdzielczy”, „Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa”, „Fundacja”). Wydzieliliśmy tylko wybrane kategorie; pozostałe decyzje oznaczyliśmy jako „pozostałe lub nieustalone”.

Kantory to 63,3% decyzji w rejestrze, ale tylko 2,3% łącznej kwoty kar. Banki odpowiadają za 18 decyzji i 89,1% kwoty – ten wynik napędza jednak kilka bardzo wysokich kar. Grupa „pozostałe lub nieustalone” obejmuje zarówno rozpoznane branże, których nie wydzieliliśmy w tabeli (np. biura rachunkowe, domy aukcyjne, zakład ubezpieczeń), jak i podmioty bez wystarczających danych.

Limity kar w ustawie a kary z rejestru

Dla porównania – ustawowe limity kar pieniężnych:

• Art. 150 ust. 2 – do dwukrotności korzyści osiągniętej lub straty unikniętej w wyniku naruszenia, a gdy nie da się jej ustalić – do równowartości 1 000 000 euro.
• Art. 150 ust. 3 – wyższe limity tylko dla instytucji z art. 2 ust. 1 pkt 1–5, 7–11, 24 i 25 (m.in. banki, instytucje płatnicze, zakłady ubezpieczeń, kantory): dla osoby fizycznej do 20 868 500 zł, dla osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej do równowartości 5 000 000 euro albo do 10% obrotu z ostatniego zatwierdzonego sprawozdania finansowego.
• Art. 154 – osobno na osobę odpowiedzialną za wykonanie obowiązków (art. 6–8) organ może nałożyć karę do 1 000 000 zł.

Ustalając rodzaj i wysokość kary, organ bierze pod uwagę m.in. wagę i czas trwania naruszenia, zakres odpowiedzialności, możliwości finansowe instytucji, współpracę z organami i wcześniejsze naruszenia (art. 150 ust. 4). Dane z rejestru pokazują, że w większości decyzji kary są dalekie od ustawowych maksimów – co nie oznacza, że tak będzie w każdej sprawie. Więcej o limitach dla poszczególnych kategorii instytucji piszemy w artykule Kary AML 2026 – wysokość, statystyki i jak ich uniknąć, a o roli GIIF – w artykule Czym jest GIIF.

Co z tego wynika dla instytucji obowiązanej

To nasza interpretacja danych, a nie ustalenia organów:

1. Najczęściej karane obowiązki da się sprawdzić z wyprzedzeniem. Ocena ryzyka, procedura wewnętrzna, szkolenia, wyznaczenie osoby odpowiedzialnej i procedura anonimowego zgłaszania naruszeń to obowiązki, których wykonanie wynika z dokumentów. Warto przejrzeć je przed kontrolą, a nie w jej trakcie.
2. Luka w czasie też jest naruszeniem. Przykład kar po 500 zł pokazuje, że organ może ukarać za okres, w którym oceny ryzyka nie było, nawet jeśli później ją sporządzono.
3. Kantory powinny szczególnie pilnować art. 72. Informacje o transakcjach kupna lub sprzedaży wartości dewizowych powyżej 15 000 euro to najczęstszy przedmiot decyzji jednoobszarowych Prezesa NBP (29 decyzji; na drugim miejscu ocena ryzyka – 10).

Porządkujesz dokumentację AML przed kontrolą? Kreator procedury AML w SystemAML przygotowuje projekt procedury wewnętrznej, który trzeba zweryfikować i dostosować do działalności przed przyjęciem. Nasze szkolenie AML online kończy się egzaminem i certyfikatem – certyfikat wraz z programem szkolenia stanowi dowód realizacji obowiązku szkoleniowego, który przedstawiasz podczas kontroli. Narzędzia ułatwiają przygotowanie dokumentów, ale o ich kompletności decyduje to, jak proces jest stosowany w firmie.

Metodologia i ograniczenia

Źródło i zakres. Analiza obejmuje wszystkie 196 wpisów opublikowanych w rejestrze „Sankcje administracyjne” według stanu na 9 października 2026 r. Wszystkie liczby obliczyliśmy skryptem na podstawie treści wpisów.

Jak liczyliśmy:

• Kwota – z pola „Wysokość nałożonej kary pieniężnej”. Dotyczy całej decyzji. W 8 wpisach (wszystkie KNF) podano też podział kwoty na kary za poszczególne naruszenia; w analizie używamy kwoty łącznej.
• Organ – z tytułu wpisu. Warianty nazwy ministerstwa połączyliśmy jako „Minister Finansów”.
• Przepisy i obszary – z pola „Rodzaj i charakter naruszenia przepisów ustawy”. Liczyliśmy numery artykułów wskazanych jako naruszone, a w dwóch wpisach opisujących obowiązek słownie, bez numeru artykułu – także treść opisu. Pominęliśmy odesłania, które opisują kontekst, a nie naruszony obowiązek: art. 2 ust. 1 (rodzaj działalności), art. 130 (organy kontroli), art. 147 (przepis sankcyjny), art. 58 (rodzaj klienta) oraz art. 74, 86, 89 i 90 przywołane w opisie zadań pracownika z art. 8. Art. 78 (występujący wyłącznie łącznie z art. 72) zaliczyliśmy do obszaru art. 72. Naruszenia rozporządzenia 2015/847 liczyliśmy osobno. Jeden wpis opisuje naruszenie art. 52 słownie – zaliczyliśmy go do szkoleń, a jeden opisuje słownie obowiązek z art. 72 (informacja o wpłacie powyżej 15 000 euro) – zaliczyliśmy go do obszaru art. 72.
• Daty – z pola „Pierwsza publikacja” w stopce wpisu (158 wpisów). Wpisy nie mają osobnego pola z datą wydania decyzji; daty pojawiają się tylko w pojedynczych opisach, np. skarg.
• Branże – wyłącznie z organu lub z nazwy podmiotu w danych identyfikacyjnych; wydzieliliśmy wybrane kategorie, a pozostałe połączyliśmy w jedną grupę.
• Kwartyle – metodą interpolacji liniowej. Inne metody mogą dać nieco inne wartości kwartyli; mediany się nie zmieniają.

Ograniczenia:

• Rejestr nie obejmuje wszystkich kontroli. Publikuje się informacje o ostatecznych decyzjach nakładających karę (art. 152 ust. 1). Nie widać w nim kontroli zakończonych zaleceniami bez kary ani spraw, w których organ odstąpił od wszczęcia postępowania lub od nałożenia kary (art. 150 ust. 5, art. 151 ust. 4).
• Publikację można odroczyć lub ograniczyć przy przesłankach wskazanych w art. 152 ust. 3 (m.in. gdy byłaby nieproporcjonalna do naruszenia albo zagrażała stabilności rynków finansowych lub prowadzonemu postępowaniu). Niepublikowanie informacji wymaga spełnienia odrębnych przesłanek z art. 152 ust. 4.
• Część wpisów usunięto. Informacje usuwa się po 5 latach od publikacji, a dane identyfikacyjne osób fizycznych – gdy ich publikacja przestała być niezbędna, najpóźniej po roku (art. 152 ust. 5). W części wpisów dotyczących osób fizycznych dane są zanonimizowane (np. „osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą”). Rejestr zmienia się w czasie, więc liczby dotyczą wyłącznie stanu na 9 października 2026 r.
• Wpisy nie mają jednolitej formy. Różnią się sposobem opisu naruszeń i statusu skarg. Klasyfikacja do obszarów obowiązków jest naszą interpretacją treści wpisów.
• Kwoty nie są porównywalne wprost. Decyzja obejmująca jedno naruszenie i decyzja obejmująca siedem obszarów to w rejestrze po jednej pozycji.

Najczęściej zadawane pytania o kary AML w rejestrze

Ile wynosi typowa kara AML według rejestru Ministerstwa Finansów?

Mediana kar pieniężnych w rejestrze (stan na 9 października 2026 r.) wynosi 6 000 zł, a 70,0% kar nie przekracza 10 000 zł. Średnia to 343 618 zł, ale podnosi ją kilka bardzo wysokich kar nałożonych na banki. Kwota dotyczy całej decyzji, która zwykle obejmuje kilka naruszeń, a nie jednego uchybienia.

Który organ nakłada najwięcej kar AML?

Najwięcej decyzji w rejestrze wydał Prezes NBP – 124 ze 196, wszystkie wobec podmiotów prowadzących działalność kantorową. Kary Prezesa NBP to jednak tylko 2,3% łącznej kwoty kar. Najwyższe kwoty pochodzą z decyzji GIIF, Ministra Finansów i KNF wobec banków.

Za jakie naruszenia najczęściej nakładane są kary AML?

Najczęściej powtarzają się: brak lub wadliwa ocena ryzyka (art. 27 – 91 decyzji), braki w procedurze wewnętrznej (art. 50 – 79), nieprawidłowe stosowanie środków bezpieczeństwa finansowego (art. 33–46 – 75), brak szkoleń (art. 52 – 73) oraz nieprzekazywanie GIIF informacji o transakcjach ponadprogowych (art. 72 – 73). Jedna decyzja może obejmować kilka z tych obszarów.

Czy rejestr pokazuje wszystkie kary AML w Polsce?

Nie. Publikuje się informacje o ostatecznych decyzjach nakładających kary, a ustawa pozwala odroczyć lub ograniczyć publikację albo z niej zrezygnować (art. 152 ust. 3 i 4). Informacje usuwa się po 5 latach od publikacji, a dane identyfikacyjne osób fizycznych najpóźniej po roku (art. 152 ust. 5). Rejestr nie pokazuje też kontroli zakończonych bez kary.

Jak często ukarane instytucje skarżą decyzje do sądu administracyjnego?

Rzadko. Skargę odnotowano w 16 ze 196 wpisów (8,2%). W 9 z tych spraw wpis informuje o oddaleniu skargi przez WSA, w 2 o uchyleniu decyzji przez WSA, a w 5 nie podaje rozstrzygnięcia. Część wyroków jest nieprawomocna.