Wzmożone środki bezpieczeństwa finansowego AML (EDD)

Wzmożone środki bezpieczeństwa finansowego, czyli Enhanced Due Diligence (EDD), stosuje się wtedy, gdy analiza klienta, transakcji lub relacji gospodarczej wskazuje na wyższe ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Ustawa AML wymienia przykładowe czynniki wyższego ryzyka oraz szczególne sytuacje, w których zakres działań musi zostać zwiększony, w tym państwa trzecie wysokiego ryzyka, określone relacje korespondenckie i przypadki dotyczące PEP. W praktyce EDD oznacza głębszą weryfikację klienta, beneficjenta rzeczywistego, źródła majątku, celu relacji oraz intensywniejsze bieżące monitorowanie transakcji.

W skrócie: EDD nie jest osobnym „formularzem AML”, tylko zestawem dodatkowych działań i dowodów dobieranych do rozpoznanego ryzyka.

Obowiązek stosowania wzmożonych środków bezpieczeństwa finansowego nie kończy się na samej decyzji o podwyższeniu poziomu ostrożności. Instytucja obowiązana powinna umieć wykazać, dlaczego uznała relację za bardziej ryzykowną, jakie czynności wykonała, kto zatwierdził decyzję oraz jakie dokumenty i dane potwierdzają tok analizy. To właśnie ten element najczęściej przesądza o jakości wdrożenia podczas kontroli.

Podstawa prawna: ustawa z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 644. Stan prawny zweryfikowany na dzień: 18 maja 2026 r.

Spis treści:

1. Co to są wzmożone środki bezpieczeństwa finansowego
2. Kiedy należy stosować EDD
3. Czynniki wyższego ryzyka z art. 43 ustawy AML
4. Państwa trzecie wysokiego ryzyka: obowiązki z art. 44 i 44a
5. PEP, członkowie rodziny i bliscy współpracownicy
6. Transakcje nietypowe i brak uzasadnienia gospodarczego
7. Jakie działania mogą obejmować wzmożone środki bezpieczeństwa
8. Jak dokumentować EDD w procedurze AML
9. Najczęstsze błędy instytucji obowiązanych
10. Jak SystemAML wspiera stosowanie wzmożonych środków
11. FAQ

Praktyczny problem: podczas kontroli nie wystarczy wykazać, że klient został sprawdzony. Trzeba pokazać, dlaczego uznano go za klienta o wyższym ryzyku, jakie wzmożone środki zastosowano, kto zatwierdził decyzję i jakie dokumenty potwierdzają analizę. SystemAML pomaga zachować ślad audytowy tych działań.

Co to są wzmożone środki bezpieczeństwa finansowego

Wzmożone środki bezpieczeństwa finansowego to pogłębiona forma stosowania środków bezpieczeństwa finansowego opisanych w art. 34 ustawy AML. Nie zastępują standardowego CDD, lecz rozszerzają je tam, gdzie zwykła identyfikacja i monitorowanie nie są wystarczające wobec rozpoznanego ryzyka.

W praktyce oznacza to, że instytucja obowiązana wykonuje nie tylko podstawowe czynności, takie jak identyfikacja klienta, weryfikacja tożsamości, ustalenie beneficjenta rzeczywistego, poznanie celu relacji i bieżące monitorowanie stosunków gospodarczych. Musi również sięgnąć po dodatkowe informacje, dodatkowe dokumenty i dodatkowe decyzje wewnętrzne, jeżeli charakter relacji lub transakcji tego wymaga.

To ważne rozróżnienie, bo EDD nie polega na mechanicznym „odhaczeniu” kolejnego pola w formularzu lub procedurze. Chodzi o to, aby zakres działań był adekwatny do konkretnego ryzyka. W jednej relacji kluczowe będzie ustalenie źródła majątku, w innej wyjaśnienie nietypowej transakcji, a w jeszcze innej zgoda kadry kierowniczej wyższego szczebla i krótsze cykle przeglądu klienta.

Ważne: zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy AML instytucja obowiązana musi dokumentować zastosowane środki bezpieczeństwa finansowego oraz wyniki bieżącej analizy transakcji. Bez tego nawet poprawnie wykonane EDD może być trudne do wykazania.

Kiedy należy stosować EDD

Najbardziej precyzyjne sformułowanie ustawowe to nie „wysokie ryzyko klienta”, lecz przypadki wyższego ryzyka prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Tego właśnie pojęcia używa art. 43 ust. 1 ustawy AML. Od tej zasady należy odróżnić pojęcie państwa trzeciego wysokiego ryzyka, które jest osobną kategorią z art. 44.

Najważniejsze sytuacje ustawowe można ująć tak:

Przepis	Kiedy EDD jest obowiązkowe	Co to oznacza w praktyce
art. 43 ust. 1	gdy rozpoznano wyższe ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu	trzeba dobrać szerszy zakres środków adekwatny do ryzyka klienta, relacji albo transakcji
art. 44	gdy stosunki gospodarcze lub transakcja są związane z państwem trzecim wysokiego ryzyka	trzeba zastosować ustawowo wskazane dodatkowe środki, w tym zebrać dodatkowe informacje, ustalić źródło majątku i pochodzenia wartości majątkowych, uzyskać akceptację kierownictwa oraz zintensyfikować monitorowanie
art. 44a	gdy przeprowadzana jest transakcja związana z państwem trzecim wysokiego ryzyka	oprócz środków z art. 44 trzeba zastosować co najmniej jedno dodatkowe działanie ograniczające ryzyko
art. 45	w określonych relacjach korespondenckich z instytucją z państwa trzeciego	potrzebna jest dodatkowa analiza drugiej instytucji, jej kontroli AML, zgoda kierownictwa i jasny podział odpowiedzialności
art. 46	gdy klient lub beneficjent rzeczywisty jest PEP albo relacja dotyczy członka rodziny PEP lub znanego bliskiego współpracownika PEP	trzeba zastosować wzmożone środki, w tym zgodę kierownictwa, ustalenie źródła majątku i wzmożone monitorowanie

W wielu instytucjach obowiązanych niefinansowych w codziennej praktyce najczęściej pojawiają się art. 43, 44, 44a i 46. Warto jednak pamiętać, że art. 45 również należy do katalogu sytuacji wymagających szczególnej staranności, choć dotyczy bardziej wyspecjalizowanych relacji korespondenckich.

Czynniki wyższego ryzyka z art. 43 ustawy AML

Art. 43 ust. 2 zawiera przykładowy, a nie zamknięty katalog okoliczności, które mogą świadczyć o wyższym ryzyku. Oznacza to, że sama ustawa daje kierunek, ale nie zwalnia instytucji obowiązanej z samodzielnej oceny.

Do najczęściej wskazywanych w ustawie czynników należą między innymi:

• nawiązywanie stosunków gospodarczych w nietypowych okolicznościach,
• klient będący podmiotem służącym do przechowywania aktywów osobistych,
• struktury wykorzystujące akcje na okaziciela poza obrotem zorganizowanym,
• działalność obejmująca znaczną liczbę transakcji gotówkowych albo transakcje gotówkowe na wysokie kwoty,
• nietypowo złożona lub nieprzejrzysta struktura własnościowa,
• produkty, usługi lub mechanizmy sprzyjające anonimowości,
• nawiązywanie relacji bez fizycznej obecności klienta,
• transakcje zlecane przez podmioty trzecie, które nie wydają się powiązane z klientem,
• nowe produkty, nowe praktyki biznesowe, nowe kanały dystrybucji lub nowe rozwiązania technologiczne,
• powiązania z państwami trzecimi wysokiego ryzyka albo obszarami objętymi sankcjami lub środkami ograniczającymi,
• określone towary i sektory wrażliwe,
• schematy obywatelstwa lub rezydencji przyznawanej za inwestycje.

Sam fakt wystąpienia jednego czynnika nie oznacza automatycznie odmowy współpracy. Oznacza natomiast, że instytucja obowiązana powinna zadać więcej pytań, zebrać więcej danych i lepiej udokumentować decyzję. To jest istota podejścia opartego na ryzyku.

W praktyce szczególnej ostrożności wymaga brak fizycznej obecności klienta. Nie należy jednak opisywać tego czynnika w sposób zero-jedynkowy. Trafniejsze jest stwierdzenie, że brak fizycznej obecności klienta może świadczyć o wyższym ryzyku, chyba że ryzyko zostało ograniczone w inny sposób, na przykład przez wiarygodne środki identyfikacji elektronicznej lub usługi zaufania umożliwiające identyfikację elektroniczną. Szerzej omawia to artykuł o metodach weryfikacji tożsamości online zgodnych z polskim prawem.

Państwa trzecie wysokiego ryzyka: obowiązki z art. 44 i 44a

Nagłówki i procedury wewnętrzne powinny tu używać precyzyjnego sformułowania: wzmożone środki przy relacjach lub transakcjach związanych z państwem trzecim wysokiego ryzyka. Ustawa nie ogranicza się wyłącznie do sytuacji, gdy podmiot ma tam siedzibę. Chodzi szerzej o związek relacji lub transakcji z taką jurysdykcją.

Art. 44 ust. 1 wymaga, aby instytucja obowiązana zastosowała co najmniej następujące działania:

1. uzyskała dodatkowe informacje o kliencie i beneficjencie rzeczywistym,
2. uzyskała dodatkowe informacje o zamierzonym charakterze stosunków gospodarczych,
3. ustaliła źródło majątku klienta i beneficjenta rzeczywistego oraz źródło pochodzenia wartości majątkowych,
4. uzyskała informacje o przyczynach i okolicznościach zamierzonych lub przeprowadzonych transakcji,
5. uzyskała akceptację kadry kierowniczej wyższego szczebla na nawiązanie lub kontynuację stosunków gospodarczych,
6. zintensyfikowała bieżące monitorowanie relacji przez zwiększenie częstotliwości przeglądów oraz liczby transakcji kierowanych do analizy.

Art. 44a idzie krok dalej. Poza zastosowaniem środków z art. 44 ust. 1 instytucja obowiązana powinna podjąć co najmniej jedno dodatkowe działanie ograniczające ryzyko, na przykład:

• zastosować dalsze, dodatkowe czynności w ramach EDD,
• wprowadzić zintensyfikowane obowiązki informacyjne lub raportowe,
• ograniczyć zakres relacji gospodarczej albo transakcji.

Warto odróżnić sam związek relacji lub transakcji z państwem trzecim wysokiego ryzyka od sytuacji, w której jedyną przesłanką jest siedziba podmiotu w takim państwie. Ustawa przewiduje wyjątek dla określonych oddziałów i jednostek zależnych stosujących procedury grupowe zgodne z wymogami AML. W takich przypadkach zakres środków bezpieczeństwa finansowego powinien być określany z uwzględnieniem indywidualnej oceny ryzyka.

Nie oznacza to jednak automatycznego uznania takiej relacji za niskiego ryzyka. Instytucja obowiązana nadal powinna ocenić ryzyko konkretnej relacji lub transakcji i dobrać środki bezpieczeństwa finansowego do tej oceny.

W praktyce oznacza to, że sama wzmianka o „kraju wysokiego ryzyka” w procedurze AML jest niewystarczająca. Potrzebny jest opis, kto zbiera dodatkowe informacje, kiedy wymagana jest akceptacja kierownictwa, jak dokumentowane są wyjaśnienia klienta i jak rośnie intensywność monitorowania.

Ważne: lista państw trzecich wysokiego ryzyka zmienia się. Lepiej odwoływać się do aktualnego wykazu UE i procedury aktualizacji niż wpisywać w artykule lub procedurze statyczną listę bez daty. Aktualny kontekst znajdziesz także w artykule o państwach trzecich wysokiego ryzyka.

PEP, członkowie rodziny i bliscy współpracownicy

Sekcja dotycząca PEP nie powinna być zawężana wyłącznie do samego klienta. Z perspektywy ustawy AML znaczenie ma nie tylko to, czy klient lub beneficjent rzeczywisty jest PEP, ale również to, czy relacja dotyczy członka rodziny PEP albo osoby znanej jako bliski współpracownik PEP.

To ważne, bo w praktyce ryzyko często nie ujawnia się bezpośrednio po stronie samego klienta, lecz w strukturze własnościowej, w relacji reprezentacyjnej albo w powiązaniach osobowych. Dlatego procedura AML powinna przewidywać środki oparte na analizie ryzyka służące ustalaniu statusu PEP, a nie jedynie jednorazowe pytanie do klienta.

Oświadczenie klienta o statusie PEP może być jednym z elementów procesu, ale nie powinno być traktowane jako jedyne zabezpieczenie. Instytucja obowiązana odpowiada za prawidłowe ustalenie statusu PEP klienta i beneficjenta rzeczywistego, dlatego w praktyce powinna korzystać również z dostępnych wykazów, baz danych i innych wiarygodnych źródeł informacji.

W odniesieniu do PEP ustawa wymaga w szczególności:

• uzyskania akceptacji kadry kierowniczej wyższego szczebla na nawiązanie lub kontynuację relacji,
• ustalenia źródła majątku i źródła pochodzenia wartości majątkowych,
• prowadzenia wzmożonego bieżącego monitorowania stosunków gospodarczych.

Warto również pamiętać o zasadzie 12 miesięcy. Status PEP i wynikające z niego szczególne środki nie kończą się automatycznie w dniu opuszczenia stanowiska. Co do zasady należy uwzględniać również okres co najmniej 12 miesięcy po zaprzestaniu zajmowania eksponowanego stanowiska politycznego, a decyzja o zmianie podejścia powinna wynikać z udokumentowanej oceny ryzyka.

Szerzej temat opisuje osobny artykuł: PEP, czyli osoba eksponowana politycznie.

Transakcje nietypowe i brak uzasadnienia gospodarczego

To zagadnienie warto oddzielić od zwykłej listy czynników ryzyka. Art. 43 ust. 4 ustawy AML nakazuje, aby instytucja obowiązana zbadała w miarę możliwości tło i cel transakcji, gdy jest ona:

• nietypowa,
• skomplikowana,
• opiewa na nietypowo wysoką kwotę,
• przeprowadzana w sposób nietypowy,
• wydaje się nie mieć uzasadnienia prawnego lub gospodarczego.

Nie chodzi tu wyłącznie o wstępne przypisanie klienta do kategorii ryzyka. Chodzi o konkretną reakcję na konkretny sygnał transakcyjny. Instytucja obowiązana powinna wyjaśnić okoliczności takiej operacji i odpowiednio zwiększyć intensywność bieżącego monitorowania. Ten obowiązek jest podkreślany również w komunikacie GIIF nr 22.

Przykłady sytuacji wymagających takiej reakcji to między innymi:

• transakcja znacznie odbiegająca od znanego profilu klienta,
• rozliczenie przez kilka niepowiązanych podmiotów trzecich,
• nagłe pojawienie się płatności gotówkowej na wysoką kwotę,
• niejasne uzasadnienie biznesowe dla transferu lub zakupu,
• złożony łańcuch spółek bez czytelnego celu gospodarczego.

Wniosek praktyczny: przy transakcji nietypowej najważniejsze są nie tylko pytania do klienta, ale także zapis odpowiedzi, ocena ich wiarygodności i decyzja, co dalej z relacją lub transakcją.

Jeżeli wyjaśnienia klienta, dokumenty lub okoliczności transakcji nie usuwają wątpliwości, instytucja obowiązana powinna ocenić, czy powstała podstawa do przekazania zawiadomienia do GIIF. Samo zastosowanie EDD nie zastępuje obowiązku zawiadomienia, jeżeli przesłanki ustawowe zostały spełnione.

Jakie działania mogą obejmować wzmożone środki bezpieczeństwa

EDD nie ma jednego zamkniętego katalogu czynności. Zestaw działań powinien wynikać z rodzaju ryzyka. W praktyce wzmożone środki mogą obejmować między innymi:

• pozyskanie dodatkowych dokumentów rejestrowych, korporacyjnych lub transakcyjnych,
• pogłębioną analizę struktury własnościowej i niezależną weryfikację beneficjenta rzeczywistego,
• ustalenie źródła majątku i źródła pochodzenia wartości majątkowych,
• wyjaśnienie celu relacji i przyczyn konkretnej transakcji,
• uzyskanie zgody osoby decyzyjnej lub kadry kierowniczej wyższego szczebla,
• zwiększenie częstotliwości przeglądu klienta,
• zwiększenie liczby transakcji typowanych do analizy,
• aktualizację oceny ryzyka po pojawieniu się nowych danych,
• szerszy zakres sprawdzeń PEP, sankcyjnych i reputacyjnych.

Poniższa tabela pokazuje, jak przekłada się to na codzienną praktykę:

Sytuacja	Co zrobić	Co udokumentować
Klient PEP	uzyskać zgodę kadry kierowniczej, ustalić źródło majątku i prowadzić intensywniejsze bieżące monitorowanie	wynik sprawdzenia PEP, decyzję, uzasadnienie i zakres monitorowania
Państwo trzecie wysokiego ryzyka	zebrać dodatkowe informacje o kliencie, beneficjencie, celu relacji, źródle majątku i przyczynach transakcji	dokumenty źródłowe, decyzję kierownictwa i analizę transakcji
Nietypowa lub złożona transakcja	wyjaśnić okoliczności i zintensyfikować monitorowanie	pytania do klienta, odpowiedzi, ocenę wiarygodności i decyzję
Brak fizycznej obecności klienta	ocenić, czy ryzyko zostało ograniczone na przykład przez identyfikację elektroniczną	metodę identyfikacji, wynik weryfikacji i ocenę poziomu ryzyka

Jak dokumentować EDD w procedurze AML

Najlepsza procedura AML nie ogranicza się do stwierdzenia, że „w przypadkach podwyższonego ryzyka stosuje się wzmożone środki bezpieczeństwa finansowego”. Taki zapis jest zbyt ogólny. Procedura powinna odpowiadać co najmniej na pięć praktycznych pytań:

1. Co uruchamia EDD?
2. Jakie dodatkowe czynności trzeba wykonać w danym scenariuszu?
3. Kto podejmuje decyzję i kto ją zatwierdza?
4. Jakie dokumenty i źródła potwierdzają analizę?
5. Jak zmienia się monitorowanie klienta po zastosowaniu EDD?

W dokumentacji warto zawsze utrwalić:

• rozpoznane czynniki wyższego ryzyka,
• datę i osobę dokonującą oceny,
• zakres zastosowanych wzmożonych środków,
• źródła informacji i dokumenty wykorzystane do weryfikacji,
• decyzję o nawiązaniu, kontynuacji, ograniczeniu albo odmowie relacji,
• zgodę kierownictwa, jeżeli była wymagana,
• plan dalszego monitorowania i termin kolejnego przeglądu.

To właśnie w tym miejscu szczególnie wybrzmiewa art. 34 ust. 3 ustawy AML. Jeżeli instytucja obowiązana nie potrafi odtworzyć toku decyzji i wykazać adekwatności środków do rozpoznanego ryzyka, to formalnie działa słabiej nawet wtedy, gdy „wiedziała”, że klient jest trudniejszy.

Najczęstsze błędy instytucji obowiązanych

Najczęściej spotykane błędy przy wzmożonych środkach bezpieczeństwa finansowego to:

1. używanie ogólnego hasła „wysokie ryzyko” tam, gdzie ustawa mówi o przypadkach wyższego ryzyka, co zaciera różnicę między ogólną oceną ryzyka a kategorią państwa trzeciego wysokiego ryzyka,
2. zawężanie EDD wyłącznie do PEP i państw trzecich wysokiego ryzyka, mimo że art. 43 obejmuje znacznie szerszy katalog przesłanek,
3. pomijanie obowiązkowych elementów z art. 44, zwłaszcza przyczyn transakcji i zgody kadry kierowniczej wyższego szczebla,
4. traktowanie zdalnej identyfikacji jako automatycznie bezpiecznej albo automatycznie niedopuszczalnej, zamiast oceny, czy ryzyko zostało realnie ograniczone,
5. brak dokumentowania powodów zastosowania EDD, zakresu działań i decyzji końcowej,
6. wpisywanie do procedury lub materiałów szkoleniowych statycznej listy państw wysokiego ryzyka bez mechanizmu aktualizacji,
7. prowadzenie EDD poza systemem, w rozproszonych mailach, notatkach i skanach, przez co trudno odtworzyć ślad audytowy.

Jak SystemAML wspiera stosowanie wzmożonych środków

Stosowanie EDD wymaga nie tylko wiedzy prawnej, ale również porządku operacyjnego. Największy problem w praktyce rzadko polega na tym, że organizacja „nie wie”, czym jest wzmożona weryfikacja. Problemem jest raczej to, że dane klienta, decyzje, wyniki sprawdzeń i dokumenty potwierdzające analizę są rozproszone.

SystemAML pomaga uporządkować ten proces w jednym miejscu, tak aby łatwiej było wykazać spójność między oceną ryzyka, zastosowanymi środkami i historią działań.

Problem w praktyce	Jak pomaga SystemAML
Trudno wykazać, dlaczego klient został zakwalifikowany do wyższego ryzyka	uporządkowana ocena ryzyka z uzasadnieniem i zapisem wykonanych czynności
Dane o kliencie i beneficjencie rzeczywistym są rozproszone	jedna kartoteka klienta, beneficjenta i dokumentów
Sprawdzenia PEP i list sankcyjnych nie zostawiają czytelnego śladu	zapis wyniku, źródła, daty i historii sprawdzeń
Decyzja o zastosowaniu EDD nie ma jasno wskazanej osoby odpowiedzialnej	możliwość przypisania decyzji, akceptacji i uzasadnienia
Kontrola wymaga szybkiego odtworzenia toku analizy	pełny ślad audytowy wykonanych czynności

Stosujesz wzmożone środki bezpieczeństwa finansowego? W SystemAML możesz udokumentować ocenę ryzyka klienta, sprawdzenie PEP i list sankcyjnych, analizę beneficjenta rzeczywistego, decyzję o zastosowaniu EDD oraz historię podjętych czynności.

Zobacz praktycznie: nie chodzi tylko o to, żeby „sprawdzić klienta”. Chodzi o to, żeby później wykazać, co sprawdzono, dlaczego i z jakim wynikiem.

Umów krótką prezentację SystemAML →

Zobacz też: moduły i funkcje SystemAML

FAQ

Czy PEP zawsze wymaga wzmożonych środków bezpieczeństwa finansowego?

Tak, jeżeli klient lub beneficjent rzeczywisty jest PEP, a w odniesieniu do członków rodziny PEP i znanych bliskich współpracowników przepisy stosuje się odpowiednio. W praktyce oznacza to m.in. akceptację kadry kierowniczej wyższego szczebla, ustalenie źródła majątku i źródła pochodzenia wartości majątkowych oraz wzmożone monitorowanie relacji.

Czy brak fizycznej obecności klienta zawsze oznacza wysokie ryzyko AML?

Nie. To jeden z czynników mogących świadczyć o wyższym ryzyku, ale nie działa automatycznie. Ryzyko może zostać ograniczone innymi środkami, w tym wiarygodną identyfikacją elektroniczną lub usługami zaufania umożliwiającymi identyfikację elektroniczną.

Jak udokumentować zastosowanie wzmożonych środków bezpieczeństwa finansowego?

Trzeba zapisać, dlaczego rozpoznano wyższe ryzyko, jakie dodatkowe środki zastosowano, kto zatwierdził decyzję, jakie dokumenty lub źródła sprawdzono oraz jak określono dalsze monitorowanie klienta i transakcji. Sama informacja „zastosowano EDD” jest zbyt ogólna.

Czym różnią się standardowe i wzmożone środki bezpieczeństwa finansowego?

Standardowe środki bezpieczeństwa finansowego wynikają z art. 34 ustawy AML i obejmują podstawową identyfikację, weryfikację oraz monitorowanie. Wzmożone środki to pogłębienie tych działań w sytuacjach wyższego ryzyka, na przykład przez ustalenie źródła majątku, uzyskanie zgody kierownictwa i częstsze monitorowanie.

Co zrobić, gdy klient nie chce przekazać informacji o źródle majątku?

Jeżeli informacje o źródle majątku lub źródle pochodzenia wartości majątkowych są potrzebne do zastosowania adekwatnych środków bezpieczeństwa finansowego, a klient odmawia ich przekazania, instytucja obowiązana powinna ocenić, czy może skutecznie zastosować wymagane środki. Jeżeli nie może tego zrobić, co do zasady nie powinna nawiązywać relacji, przeprowadzać transakcji albo kontynuować stosunków gospodarczych. Należy także ocenić, czy okoliczności sprawy uzasadniają zawiadomienie GIIF.

Czy wzmożone środki bezpieczeństwa finansowego trzeba dokumentować osobno?

Nie zawsze jako osobny dokument, ale instytucja obowiązana musi być w stanie wykazać, jakie czynniki ryzyka rozpoznała, jakie dodatkowe czynności wykonała, jakie dane i dokumenty sprawdziła oraz kto podjął decyzję. W praktyce najbezpieczniej dokumentować EDD w sposób uporządkowany, w ramach karty klienta, oceny ryzyka, notatki decyzyjnej lub systemu AML.

Jak SystemAML pomaga przy EDD?

SystemAML pozwala uporządkować ocenę ryzyka klienta, wyniki sprawdzeń PEP i sankcyjnych, dane beneficjenta rzeczywistego, dokumenty źródłowe, decyzje wewnętrzne i historię działań. Dzięki temu łatwiej wykazać, dlaczego zastosowano wzmożone środki bezpieczeństwa finansowego i jakie czynności faktycznie wykonano.

Materiały źródłowe:

1. Ustawa z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, tekst jednolity: Dz.U. 2025 poz. 644
2. Komunikat GIIF nr 22 w sprawie praktycznych aspektów stosowania środków bezpieczeństwa finansowego
3. Komunikat GIIF nr 42 w sprawie ustalania statusu PEP, członków rodziny PEP i bliskich współpracowników PEP
4. Krajowa Ocena Ryzyka Prania Pieniędzy oraz Finansowania Terroryzmu 2023
5. Komisja Europejska - akty delegowane AMLD IV dotyczące listy państw trzecich wysokiego ryzyka
6. Komisja Europejska - metodologia i aktualizacje listy państw trzecich wysokiego ryzyka